JDG to nie zawsze firma, a często stanowisko pracy. Jakie cechy na to wskazują?

Jednoosobowa działalność gospodarcza to filar polskiej gospodarki. Filar, który jest sukcesywnie podkopywany przez rządzących, niezależnie od opcji politycznej. W Polsce od lat trwa nagonka na JDG, która jest po części słuszna. To fakt, że mnóstwo spośród około 2,8 mln jednoosobowych działalności gospodarczy, to żadne firmy, a po prostu niezależne, prywatne stanowiska pracy. Omawiamy typowe cechy takich, de facto, fikcyjnych firm.

Jeden, maksymalnie dwóch klientów

To najbardziej charakterystyczna cecha JDG udających firmy. W rzeczywistości ktoś, kto ma jednego dużego klienta, ewentualnie drugiego mniejszego „na boku”, pracuje na kontrakcie B2B, na który najprawdopodobniej wypchnął go pracodawca. Jest to dobry sposób na szybkie zwiększenie dochodów, ale za cenę braku ochrony pracowniczej i licznych przywilejów, jakie daje etat, chociażby płatnego urlopu czy okresu wypowiedzenia.

Powtarzalny charakter pracy

JDG udająca firmę działa w sposób przewidywalny, co samo w sobie może być zaletą. Z drugiej strony taka praca ma znamiona etatu, co kiedyś może zostać podważone przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Jeśli w ramach JDG codziennie robisz to samo, dla tego samego „klienta”, w normalnym wymiarze godzin, za co otrzymujesz identyczne wynagrodzenie co miesiąc, to nie masz firmy, a własne stanowisko pracy.

Cała praca jest wykonywana osobiście przez właściciela

Trudno o bardziej znamienną cechę fikcyjnej działalności, która w praktyce jest tylko etatem przeniesionym na model współpracy B2B. Jeśli masz JDG, w której wszystko robisz sam – od wykonywania zleceń, przez obsługę księgową, aż po wypełnianie rocznego zeznania podatkowego, to nie jest to żadna firma, tylko stanowisko pracy (ale bez przywilejów etatu).

Brak prób skalowania i rozwoju biznesu

Fikcyjne firmy działające jako JDG nie mają żadnych planów rozwojowych. Ich właściciele chcą jedynie przetrwać, wypracować sensowną „pensję”, a jedyne, co łączy ich z prawdziwymi przedsiębiorcami, to bezustanne kombinowanie, jak jeszcze lepiej zoptymalizować koszty działalności (leasingi, prywatne zakupy „na firmę” etc.). Takie JDG nigdy nie stworzą nowych stanowisk pracy, nie będą poszerzać swojej oferty czy próbować czegoś nowego, ponieważ nie mają nic wspólnego z przedsiębiorczością – to ukryty etat i nic więcej.